Dag 18 San Pedro de Atacama 19-11-2022

Het was al weer vroeg op vanmorgen. We werden tussen 07.00 en 07.30 uur opgehaald voor een groepsexcursie. Eerlijk gezegd niet helemaal ons ding. Wij gaan graag onze eigen gang en willen niet wachten of eerder vertrekken om anderen. We zullen ons dus een beetje moeten schikken en waar mogelijk de situatie naar onze hand zetten. Van het hotel hadden we een ontbijtbox mee gekregen en de verse koffie stond bij de receptie klaar. Binnen de opgegeven tijdsspanne werden we keurig opgehaald. De groep bestond uit 12 en wij waren de enigen die geen Spaans spraken. Gelukkig sprak onze gids goed engels en hij betrok ons er goed bij. Al snel werd er gestopt voor een ontbijt. Dat was dus dubbel op, maar een extra kop koffie kan zeker geen kwaad.

Het landschap is extreem kaal, droog en enorm uitgestrekt. De Atacamawoestijn is een van de droogste ter wereld, het regent er hooguit één dag per jaar.

Uiteindelijk kwamen we bij de Piedras Rogas, zo’n 150 kilometer verder. Een prachtige zoutwaterlagune op ongeveer 4200 meter hoogte. Het zoute water is helder blauw/groen en steekt prachtig af met de omgeving. De ronde rotsen completeren het prachtige decor. Op grote afstand zien we al enkele flamingo’s staan en overvliegen. Het licht is daar enorm sterk, zonnebrillen, petjes en lange mouwen en broeken om je huid tegen de extreme UV te beschermen. Na een wandeling van een uur, in zeer rustig tempo op deze hoogte, vervolgen we ons weg. Wij zijn tot volle tevredenheid van de gids, als eersten weer terug bij de bus. Onderweg zien we hoe een vos wordt verjaagt door een kudde vicuña’s. Marja heeft de vos prachtig op de foto en laat de gids meegenieten.

Onderweg spotten we ook nog de guanaco, een soort haas met lange staart waarvan ik de naam nog moet opzoeken en een aantal nandoes, de Zuid-Amerikaanse emoe, die volgens de gids hier souri of zo iets dergelijks wordt genoemd. Dit maakte volgens de gids de Chileense Big Five compleet. Ik mis eigenlijk de poema nog, maar die kun je maar uiterst zelden zien.

Een snelle stop bij de laguna’s Miniques en Miscanti, prachtige meren gevoed door de sneeuw van de Andestoppen in de omgeving. Opschieten zegt de gids want de lunch wacht. Bij de lunch kwam de gids bij ons aan tafel zitten. Het bleek dat hij in Berlijn Duits had gestudeerd, maar door de Corona de studie had moeten afbreken. We hebben onze conversatie in het Duits voortgezet, wat hij erg leuk vond.

Na de lunch werd er een grote afstand overbrugt naar het het Laguna Chaxa, een groot zoutwater meer gelegen op een enorme zoutvlakte. Dit meer huisvest een populatie Chileense flamingo’s. Persoonlijk had ik er meer verwacht, maar dat is gebaseerd op oude televisiebeelden. De vlakte is enorm en op slechts een klein gedeelte worden bezoekers toegelaten. Marja heeft haar telelens in de aanslag voor de mooiste foto’s, maar dat is nog niet zo eenvoudig. De vogels die redelijk dichtbij staan, zijn aan het fourageren. Met hun speciale snavel, zeven ze kleine garnaaltjes uit het water. Hierbij houden zij hun kop onder water,en een flamingo zonder kop is eigenlijk geen mooie foto. Kortom wij hebben onze tijd uitgebreid nodig. Waren wij in de ogen van de gids voorbeeldige toeristen, nu waren wij plotseling trage achterblijvers, die een regelmatige aansporing nodig hadden. Zeker nu er ook mooie hagedissen en andere watervogels rondliepen. Marja heeft het uiteindelijk allemaal op de gevoelige plaat kunnen vastleggen. Na een goede tip heeft hij ons het allemaal vergeven en met een “ vielen dank und auf wiedersehen” scheidde onze wegen.

Morgen gaan we nog vroeger op pad, de geplande pickuptime is 04.30 uur…….